Blog

Zelfhulp

Zelfhulp

“Maar, hoe MOET dat dan?!”

Julia gooide het zoveelste nutteloze zelfhulpboek in de hoek van haar kamer en rende er hard achter aan om het een trap na te geven.
De ‘Stroom van het Niets”, smaalde ze over de titel van het boek, ‘De SCHRIJVER van Niks!”

Julia was boos en ze vond dat ze daartoe het volste recht had. Inderdaad, ze had al een hele stapel van dit soort boeken gelezen, en behalve een steeds leger wordende bankrekening had het haar niets opgeleverd. Deze keer had ze echt zo veel hoop gehad in dat het haar zou helpen, dat ze de bijna veertig euro voor het boek met plezier had neergeteld.

En ze had vol verbazing en bewondering gelezen hoe de schrijfster vertelde over haar ‘pad naar zichzelf’, wat dat dan ook maar betekende, en hoe ze de ‘stroom van het Niets’ had ontdekt door naar een boomblad in een beekje te kijken. En Julia had alles gedaan wat de vrouw had beschreven, ze had paden naar zichzelf gezocht en was een keer wanhopig verdwaald geweest in een bos met veel te weinig paden naar wat dan ook maar. En ze had zo intens naar een blad in een beek zitten staren dat ze voorover getuimeld en bijna in diezelfde beek verdronken was. Zoals de schrijfster het had verteld klonk het allemaal vanzelfsprekend en makkelijk en zo voor de hand liggend dat Julia zichzelf een uilskuiken vond dat ze het allemaal niet eerder had begrepen.

Maar het was allemaal helemaal niet makkelijk!

Het was altijd hetzelfde. In al die boeken was er wel iemand die beweerde de waarheid en het Licht gezien te hebben, maar als je precies nadeed wat die gedaan hadden, kreeg je niks! Misschien hielp het even en na een tijdje viel je weer terug in je oude patroon en kon je weer opnieuw beginnen. En de bottom line was: zo’n boek brengt je misschien op een idee, maar verder lost het NOOIT je problemen op. Je moest het ZELF doen.

Ineens had Julia een idee. Ze zou ZELF wel eens een boek schrijven! Een boek waarin duidelijk werd dat je niet in de boeken moest geloven, maar alleen maar in jezelf! Dat je wel kon proberen al die adviezen op te volgen, maar dat het er op neer kwam dat je uiteindelijk de antwoorden alleen maar in jezelf kon vinden. En Julia schreef en schreef en schreef. Over haar eigen ervaringen en teleurstellingen, over hoe ze steeds weer zekerheid en bevestiging had gezocht in wat anderen schreven. Hoe ze haar hoop steeds weer had gevestigd op anderen en…

En hoe ze pas haar eigen kracht had gevonden toen ze op eigen benen ging staan en besloot haar eigen waarheid te leven. En ze schreef en schreef en maakte er een boek van en het boek heette “Geloof in jezelf!” en het werd uitgebracht en verkocht en Julia was verbaasd over zichzelf en over het feit dat ze uiteindelijk zichzelf had geleerd om te geloven in… zichzelf. En ja, ze was trots en gelukkig….

……

“Geloof in jezelf! Maar, hoe MOET dat dan?!”

Francien gooide het zoveelste nutteloze zelfhulpboek in de hoek van haar kamer en rende er hard achter aan om het een trap na te geven.

De heilige graal

De Heilige Graal

Er was eens, op een plaats heel lang geleden en in een tijd hier ver vandaan, een kasteel dat Camelot heette. Dit kasteel was van een hele beroemde koning. Deze koning heette Arthur en hij was zo beroemd omdat hij vrede had gebracht in een verscheurd land. Hij had daarvoor oorlog moeten voeren en monsters moeten verslaan. Hij had allemaal dames moeten redden en hij had zelfs moeten trouwen met een vrouw die van iemand anders hield.
Het was niet makkelijk geweest, maar het was wel gelukt. En nu zat het zware werk er op en was er een tijd van rust aangebroken. Heeeeel veel rust.

‘Ik verveel me te pletter’, zei Arthur. Hij keek eens om zich heen en zag dat er nog maar drie ridders aan zijn Ronde Tafel zaten. De rest was in slaap gevallen aan de ontbijttafel of verdwaald in de voorraadkast. De enige die er nog zaten waren de ridders Gawain, Bors en Galahad.
‘Ik wou dat iemand weer eens iets spannends deed’, klaagde Arthur, ‘Dat één van jullie weer eens een avontuur beleefde, zodat er weer een beetje leven in de brouwerij kwam.
Vanuit de kasteelbrouwerij kwam het geluid van een snurkende ridder die er zijn roes uitsliep.
Arthur zuchtte: ‘Weet er iemand wat? Alsjeblieft?’

Lees meer

De appel die niet goed genoeg was

De appel die niet goed genoeg was

Daar hang je dan….
Het hele jaar was je erbij en heb je meegedaan. Je hebt je geopend, je hebt contact gemaakt met de wereld om je heen, je bent gaan bloeien en je bent gaan groeien en nou helemaal aan het eind hang je daar uitgedroogd en ben je zeker niet de vrucht die je hoopte te zullen zijn. Niemand plukt je en je voelt je niet goed genoeg. Sterker nog, je gezonde, blozende broertjes en zusjes kunnen maar niet ophouden met je te vertellen hoe lelijk je bent, hoe uitgedroogd, hoe mislukt, hoe niet goed genoeg.

Je hebt je best gedaan, toch? Wat is er mis gegaan? Was het teveel zon, teveel vuur? Teveel regen dan? Teveel pesticiden? Of waren het toch die eerste dagen waarin het nog zo koud was?
Je voelt je alleen en mislukt. Je vraagt je al deze dingen af zo aan het eind van het oogstseizoen. En dan klinkt daar ineens de warme stem van de Moederboom.

Lees meer

De Stenen van Myrddin

De Stenen van Myrddin

Er was eens, op een plaats heel lang geleden, in een tijd hier ver vandaan, een jongen die Myrddin heette.
Myrddin woonde, met zijn moeder, in een klein dorp.
Alleen zij wist wie Myrdinn’s vader was en ze hield dat zorgvuldig geheim, zelfs voor haar zoon. Wel liet ze regelmatig doorschemeren dat Myrdinn’s vader een heel bijzondere man was.
In het dorp gingen er allerlei geruchten rond. Sommigen beweerden dat de grote Taliesin, een beroemde tovenaar, Myrdinn’s vader was. Anderen zeiden dat hij de zoon van een demon was, en weer anderen vonden dat hij helemaal nooit een vader had gehad. En wat er ook maar waar was (en wat niet) Myrdinn’s werd er behoorlijk onzeker van. Hij had het gevoel dat iedereen in het dorp hem veroordeelde om zijn onduidelijke afkomst en hij durfde zich al bijna niet meer in het dorp te vertonen.

Lees meer

De les van de beuk

De les van de beuk

“Wat is loslaten?”, vroeg ik aan de Beuk waar ik tegenaan zat.
Ik dacht dat zij het antwoord vast zou weten; zij doet het elke herfst weer opnieuw en heeft het dus al zo’n honderd jaar gedaan.

Lees meer

Ik kies jou!

Ik kies jou!

Er was eens, op een plaats heel lang geleden in een tijd hier ver vandaan, een jonge wolf en zijn naam was (jawel) Wolfje.

Wolfje was leergierig en nieuwsgierig. En waar hij vooral nieuwsgierig naar was, was hoe hij het meeste kon halen uit het leven dat nog voor hem lag.

Lees meer

Mijn harnas

Mijn harnas

Ik draag een harnas. Je kunt ‘m niet zien, maar ik draag ‘m wel.
Een hele tijd al zelfs, zo’n beetje vanaf mijn kindertijd.
Het harnas vind ik fijn, want het beschermt me tegen de boze buitenwereld, maar tegelijkertijd voel ik me ook wel een beetje alleen hierbinnen. Ik voel me veilig zo, maar niemand ziet echt wie ik ben.

Lees meer

Wat we denken, worden we

Wat we denken, worden we

Er was eens…
… een indianenstam. En bij deze stam was het gebruikelijk om de voor het eerste kind gekozen naam, ook aan het tweede kind van het zelfde geslacht te geven. Dat tweede kind kreeg dan nog een tweede naam om zich te onderscheiden van de eerste. Dus als een eerste dochter Pocahontas heette, dan heette de tweede dochter Pocahontas Lakota.
Een ander gebruik van de stam had te maken met de beproevingen die de Grote Geest, Wakan Tanka, iedereen stuurde die hij nodig had om te groeien. Als een stamlid zo’n beproeving tegen kwam, moest hij eerst zijn naam zeggen, om ervoor te zorgen dat iedereen zijn of haar eigen beproeving kreeg en niet per ongelijk die van een ander.

Lees meer

De wijsheid van een spin

De wijsheid van een spin

Een wandeling door het bos kan me zoveel inzicht geven.
Zo ontmoette ik daar deze week een spin. ‘Een spin? Die je zo vaak!’, hoor ik je denken.
Dat is ook zo, zeker zoals nu in de herfst, maar wanneer ontmoet je nou echt een spin?
Wanneer kijk je nou eens echt en luister je naar wat een spin je te vertellen heeft?

Lees meer

Koester je idealen

Koester je idealen

Vandaag dronk ik een kopje yogi thee. Op de zakjes staan altijd van die kleine wijsheden.
Vandaag stond er: ‘Cherish your ideals’, Koester je idealen.
Een prachtige zin, waarvan ik al snel denk: ‘Wat mooi en zo waar ook… Maar hoe DOE je dat dan?”
Het zijn maar drie woorden en elk woord vraagt weer iets anders van je. Je – idealen – koesteren

Lees meer

De keerzijde van de medaille

De keerzijde van de medaille

Vorige week viel me ineens weer op hoeveel waarheid er zit in dat oude gezegde: Iedere medaille heeft een keerzijde. Er gebeurde iets wat op mij een behoorlijk impact had. En het leerde me weer van alles.
 Alsof het zo ontworpen is…
Ken je dat? Dat er soms van alles samen komt alsof het de bedoeling is? Alsof je hele wezen heeft zitten wachten op een gelegenheid om je ergens bewust van te maken? Ik denk dat het ons allemaal wel eens overkomt dat we, door zo’n schijnbaar toevallige samenloop van omstandigheden, achterblijven met een open mond en een verraste verbazing. Alsof er plotseling een inzicht als een zonnetje doorbreekt, terwijl het net daarvoor alleen maar zwaar bewolkt leek. Ik hoop dat jij dat gevoel ook kent. Ik gun het je.

Lees meer

Gratis brochure

Download onze overzichtelijke
brochure gratis
Of schrijf je direct in voor een opleiding


Gratis brochure

Inschrijf formulier