Slide background
Er was eens, op een plaats heel lang geleden, in een tijd hier ver vandaan, een jongen die Myrddin heette.
Myrddin woonde, met zijn moeder, in een klein dorp.
Alleen zij wist wie Myrdinn’s vader was en ze hield dat zorgvuldig geheim, zelfs voor haar zoon. Wel liet ze regelmatig doorschemeren dat Myrdinn’s vader een heel bijzondere man was.
In het dorp gingen er allerlei geruchten rond. Sommigen beweerden dat de grote Taliesin, een beroemde tovenaar, Myrdinn’s vader was. Anderen zeiden dat hij de zoon van een demon was, en weer anderen vonden dat hij helemaal nooit een vader had gehad. En wat er ook maar waar was (en wat niet) Myrdinn’s werd er behoorlijk onzeker van. Hij had het gevoel dat iedereen in het dorp hem veroordeelde om zijn onduidelijke afkomst en hij durfde zich al bijna niet meer in het dorp te vertonen.

Aan de rand van het dorp lag een grote vlakte, bezaaid met grote stenen. De meeste stenen waren een stuk groter dan Myrdinn zelf en iedere avond liep hij naar het veld om troost en rust te zoeken bij de verspreid liggende stenen.
Terwijl hij daar op een avond wat zat te mijmeren bedacht hij dat de grote tovenaar Taliesin misschien wel zijn vader was.
“Als het me nou eens lukt”, dacht hij, “om één van die grote stenen met mijn gedachtenkracht te bewegen, dan weet ik zeker wie mijn vader is. Dan hoef ik nooit meer onzekerste zijn, want dan bén ik iemand.”
Hij koos een steen uit aan de rand van het veld; één van de kleinste die hij kon vinden. Hij ging zo bij die steen zitten dat hij de andere stenen niet kon zien; met zijn rug naar het veld gekeerd om zich beter te kunnen concentreren. Myrddin sloot zijn ogen en probeerde uit alle macht de steen in beweging te denken. Zo nu en dan deed hij één oog open om te kijken of er al iets gebeurd was. Maar de steen was onvermurwbaar en bleef liggen waar hij lag.
Zo nu en dan hoorde Myrddin een geluidje achter zich, maar hij bleef zich concentreren tot hij er genoeg van had en het opgaf.
De volgende avond deed Myrddin weer een poging. Hij ging op dezelfde manier bij de niet-zo-heel-grote-steen zitten en sloot zijn ogen. Weer probeerde hij uit alle macht om te steen te doen bewegen. Maar het resultaat was precies het zelfde als de vorige avond: helemaal niets.
En ook de avond daarop ging het zo. Myrddin zocht zijn zitplaats bij de steen, met zijn rug naar het veld gekeerd, en deed zijn ogen dicht. Hij dacht en dacht en probeerde de steen te laten bewegen.
Maar de steen bleef liggen waar hij lag.
Weer hoorde Myrddin geluidjes achter zich en weer negeerde hij die geluidjes.

Totdat hij hoorde hoe iemand zijn keel schraapte.
Myrddin deed zijn ogen open en voor hem stond één van de schaapherders van het dorp.
“Hee Myrddin, hoe lang denk je hier eigenlijk nog mee door te gaan.”, vroeg de herder.
Myrddin haalde zijn schouders op.
“De bedoeling was totdat er een steen zou bewegen zodat ik zou weten wie ik ben, maar er beweegt helemaal niets.
Ik weet nu één ding zeker: “dat ik dit niet kan en dat ik niemand ben.”
De herder schoot in de lach en pakte Myrddin bij de schouders.
“Kijk dan maar eens naar wat jij allemaal niet kunt en wat je toch gedaan hebt!”
Myrddin draaide zich om en zag dat alle stenen nu in een perfecte cirkel op het veld stonden. De enige steen die nog lag, was de steen waarop Myrddin zich al die tijd had gericht.
Deze liggende steen is later alsnog overeind gezet en wordt tegenwoordig “de Heel Stone” genoemd. De steencirkel draagt inmiddels de naam Stonehenge.
En Myrddin kennen we nu als Merlijn.
Dus denk gerust dat je het niet kunt of dat je niemand bent.
En kijk dan eens over je schouder, om te zien waar je vandaan komt en wat je allemaal al bereikt hebt.
Om te ontdekken wat er écht waar is. Net als Merlijn, de grootste tovenaar ooit.

Download geheel gratis onze overzichtelijke brochure of schrijf je nu in voor onze workshops of opleidingen!

Gratis brochure

Inschrijfformulier