De keerzijde van de medaille

Vorige week viel me ineens weer op hoeveel waarheid er zit in dat oude gezegde: Iedere medaille heeft een keerzijde. Er gebeurde iets wat op mij een behoorlijk impact had. En het leerde me weer van alles.
 Alsof het zo ontworpen is…
Ken je dat? Dat er soms van alles samen komt alsof het de bedoeling is? Alsof je hele wezen heeft zitten wachten op een gelegenheid om je ergens bewust van te maken? Ik denk dat het ons allemaal wel eens overkomt dat we, door zo’n schijnbaar toevallige samenloop van omstandigheden, achterblijven met een open mond en een verraste verbazing. Alsof er plotseling een inzicht als een zonnetje doorbreekt, terwijl het net daarvoor alleen maar zwaar bewolkt leek. Ik hoop dat jij dat gevoel ook kent. Ik gun het je.

 Dit is wat er gebeurde…
Terry Pratchett overleed.
Hij was al een hele tijd mijn absoluut favoriete schrijver. Hij voldeed aan alle verwachtingen die ik maar van een schrijver kon hebben. Ik ken geen andere schrijver die zo grappig kon schrijven en dat zo lang kon volhouden. Of die binnen een volstrekt verzonnen wereld zijn lezers zo’n ongelooflijk heldere spiegel kon voorhouden. En dan nog met zo’n hoge productie! Misschien ken je hem al van zijn Discworld-serie. Als je meer over hem wilt weten check dan het internet of waag gewoon de sprong naar Discworld.

Ik ken de man helemaal niet persoonlijk. En toch was ik helemaal verdrietig door zijn overlijden. Ik zat maar wat te surfen over het internet op zoek naar wat wie had gezegd naar aanleiding van zijn dood. Sommige berichtjes raakten mij zo dat ik even moest huilen. Bij de gedachte dat zo’n dierbaar moment, als het (liefst in een Engelse winkel) aanschaffen van een nieuwe Discworld, zich nooit weer zal voordoen, werd ik ook al niet blijer. Dus stond ik op en liep ik naar onze boekenkast, waar een paar planken helemaal gevuld zijn met Pratchett’s boeken.

En de keerzijde van de medaille.
Ik keek naar al die boeken in al die verschillende formaten en uitgaves. Naar gebonden boeken als nieuw en naar paperbacks als duidelijk gelezen. Naar die bijzondere uitgave en naar die ene met de speciale herinnering.
En ik werd daar helemaal blij van.
Want op dat moment was ik meer bezig met wat ik van Pratchett had verzameld en wat het me had opgeleverd, in plaats van met rouwen om wat ik nooit meer zou krijgen.

Nee, het maakt het gevoel van verlies niet minder. En het is zeker niet de bedoeling van dit blogje om je te vertellen dat je niet mag rouwen om verlies.
Maar vergeet niet dat het verdriet van gemis er juist is, omdat het zo ongelooflijk waardevol was. Koester dat zo veel en zo vaak je dat kunt. Tegelijkertijd met het verdriet en dwars er doorheen. Door herinneringen op te halen, foto’s te bekijken, verhalen te delen, boeken te herlezen, plaatsen opnieuw te bezoeken.
Koester wat mooi genoeg was om te missen. Koester de keerzijde.

Gratis brochure

Download onze overzichtelijke
brochure gratis
Of schrijf je direct in voor een opleiding


Gratis brochure

Inschrijf formulier